fbpx

Pączki z Górczewskiej

17 lutego 2014
pracownia cukiernicza górczewska
“30? Tyle co zawsze?” – zapytała Pani Sylwia klienta, który stał przy okienku kiedy akurat weszłam do środka. “Tak, 30 poproszę, ale 10 niech będzie bez lukru” – odpowiedział. Prawnuczka Władysława Zagoździńskiego, założyciela cukierni, zgarnęła 20 sztuk z dopiero co ustawionej blachy świeżo usmażonych i polukrowanych pączków, a po te nagie – bez lukru, poszła na zaplecze. Tak zaczęła się moja wizyta w najsłynniejszej warszawskiej cukierni specjalizującej się w pączkach – Pracowni Cukierniczej przy Górczewskiej 15.

pracownia cukiernicza górczewska

Pracownia, jak i sklep od 1973 roku mieszczą się na warszawskiej Woli w jednym z domów Kolonii Wawelberga, która niegdyś, jak wyczytałam z kart historii firmy, była zamieszkana przez robotników i rzemieślników. Od tamtego czasu produkcja zakładu ze względu na małe, 60-metrowe, pomieszczenie ograniczona została tylko do pączków.

Historia cukierni zawieszona w gablocie na ścianie
pracownia cukiernicza górczewska

Należy jednak wspomnieć, że przed wojną Zagoździński wypiekał dla Warszawiaków nie tylko ten rodzaj słodkości. Cukiernia od 1926 roku mieściła się przy Wolskiej 53, a później przeniosła się pod numer 66. Tam znajdowała się sala ze stolikami do konsumpcji na miejscu, a nawet sala do gry w bilard! Sprzedawano tam cały asortyment słodkich przysmaków – od lodów latem, poprzez strucle makowe na Boże Narodzenie, na wielkanocnych mazurkach skończywszy.

pracownia cukiernicza górczewska

Pączki z Górczewskiej przez wielu uważane są za najlepsze w stolicy. Jako, że takie frykasy jadam raz w roku – w okolicy Tłustego Czwartku i mam ograniczone porównanie napiszę tylko, że w moim odczuciu są znakomite. Przede wszystkim naturalne i robione według przedwojennej receptury od początku do końca ręcznie. Szkoda tylko, że w składzie jest margaryna (wszystkie składniki ciasta to: mąka, cukier, margaryna, mleko i jajka).

Ciasto drożdżowe formuje się w długie wałki i tnie nożem na kęsy, na które wykłada się marmoladę i zawija w kulkę. Gdy podrosną smaży się je, jak nakazuje tradycja, na smalcu. Większość jest oblewana z dwóch stron lukrem.

pracownia cukiernicza górczewska

W cukierni spędziłam około pół godziny. W tym czasie drzwi bez przerwy się otwierały i do środka wchodzili nowi klienci. Nikt nie wyszedł z jednym pączkiem. Najmniejszą zakupioną liczbą było 6, ale zwykle proszono o 10, 15…

pracownia cukiernicza górczewska

Cukiernia jest otwierana o 9:00 codziennie od poniedziałku do soboty. Zamykana jest o tej, o której skończą się pączki. Czyż to nie proste?

pracownia cukiernicza górczewska

W witrynie zawsze stoją świeże kwiaty, a co chwila oczom klientów pokazują się nowe tace z pączkami, które znikają w zastraszającym tempie.

pracownia cukiernicza górczewska
pracownia cukiernicza górczewska

Jeden kosztuje 2,20 zł.
Tłuste wypieki pakowane są z niesamowitą wprawą i precyzją w kartonowe pudełka, które zawijane są w papier i przewiązywane wstążką.

pracownia cukiernicza górczewska

W tłusty czwartek reporterzy rozmaitych mediów od rana z wypiekami na twarzy relacjonują długość kolejki przed Pracownią. Ponoć w ubiegłym roku na swoje pączki trzeba było czekać nawet 3 godziny, a o godzinie 12 prawie 100 metrowa kolejka liczyła ponad 200 osób.

pracownia cukiernicza górczewska

Na drzwiach wejściowych wisiała karteczka informująca że tego dnia jedna osoba może zakupić najwyżej 20 pączków. Ciekawa jestem jak będzie w tym roku i czy też towar tego dnia będzie reglamentowany?

pracownia cukiernicza górczewska

Jeśli jednak nie macie czasu na stanie w kolejkach 27-go lutego, to polecam Wam zajrzeć do Pracowni w każdy inny dzień, kiedy bez długiego czasu oczekiwania zaopatrzycie się w te brązowe obiekty pożądania i sami będziecie mogli wyrobić o nich zdanie.

pracownia cukiernicza górczewska
Górczewska 15 to dobry adres i dodaję go do swojej listy i cyklu “Prawdziwe miejsca” – miejsc z duszą, historią oraz takich, w których oferowany towar jest na bardzo wysokim poziomie.
Do kolejnego przeczytania na blogu lub Fanpage’u,
E.
pracownia cukiernicza górczewska
Pączki są pakowane w papier z firmową pieczęcią i przewiązywane sznurkiem z pętelką – idealną na palec 🙂
Jeden z klientów Pracowni, który zobaczywszy mnie z aparatem bardzo chciał mieć zrobione zdjęcie.
Serdecznie pozdrawiam!
pracownia cukiernicza górczewska
pracownia cukiernicza górczewska
Podobne wpisy

Komentarze

47 odpowiedzi na “Pączki z Górczewskiej”

  1. Bardzo się cieszę, że promujesz takie miejsca. 🙂 Gdybym nie poznała historii Pracowni, niekoniecznie byłoby to miejsce, do którego bym zawitała, biorąc pod uwagę okolicę, w jakiej się znajduje (a przynajmniej na zdjęciach wygląda na dość smutną). Po takim wpisie – gdybym miała do Warszawy trochę mniej niż 300 km, poszłabym tam bez wahania już dziś. 😉

  2. Luiza J pisze:

    no kurka, siedzialas tam pol godziny i nie zapoznalas się z historia o stołku stojącym przed drzwiami???? katastrofa, onnie stoi ot tak sobie, przez tyle lat…. do nadrobienia

  3. Emma pisze:

    Nawet sobie nie wyobrażasz, co bym oddała, za chociaż jednego takiego pączka! Złoto świata chyba! Że też nie wiedziałam o tym miejscu, kiedy latem odwiedzałam Warszawę. Teraz będę musiała specjalnie dla nich się tam wybrać. Dłuuuuga podróż mnie czeka 🙂 I nawet ten smalec mi nie straszny 😛
    pozdrawiam

  4. Pączusie pyszne. Nie pomyślałbym, że w niepozornym pomieszczeniu powstają takie cuda. Pozdrawiam, Krys

    • Madame Edith pisze:

      Krystyno,
      Też byłam bardzo zaskoczona kiedy byłam tam po raz pierwszy wiele lat temu. Fajnie, że są takie miejsca z hostorią i można o nich pisać oraz jeść tak pyszne pączki 🙂

      Pozdrawiam ciepło,
      E.

  5. Ale urokliwe miejsce. Od razu widać, że tradycja i ciepło rodzinne na pierwszym miejscu. Klient ładnie Ci zapozował, a Ty super, że zrobiłaś tak świetny i swego rodzaju inny post 🙂
    Pozdrawiam.

    • Madame Edith pisze:

      Magdaleno,
      To niezwykłe miejsce! Zarówno pracownicy, jak i klienci są jakby nie z tego świata. To trzeba zobaczyć na własne oczy 🙂

      Dziękuję za Twój komentarz!

      Serdecznie pozdrawiam,
      E.

  6. Maciej Zyman pisze:

    Co za miejsce! Kocham takie stylizowane, a jeszcze lepiej takie jak to, zachowane w starym stylu XXw. Cieszy mnie ostatni powrót mody do tego stylu i sam nie ukrywam że jak zobaczyłem stary stołówkowy kubek z logotypem Społem to nie mogłem mu się oprzeć. Obiecuje sobie, że jak następnym razem odwiedzę stolicę to wpadnę!
    P.S. Twój grzaniec (i jasny i ciemny) pomógł przetrwać zimę! Dzięki bardzo za świetny przepis 🙂

    Pozdr.
    Maciek

  7. Pączków nie jem, ale rzeczywiście, wpadnę tam kiedyś po jednego, dla poczucia smaku tej historii 🙂 Na pewno nie w tłusty czwartek;)

  8. Wiesz Edith, nie wiedziałam o tych pączkach. Super sprawa, że można zamówić bez lukru, może i ja tam dotrę, kupując pączka, bo 6-ciu nie zjem 😀
    Dziękuję za fajny wpis.

  9. Justyna Żak pisze:

    świetne pączki, ja robię je sama w domu:D

  10. Hania-Kasia pisze:

    Niestety pączki kończą się o dość wczesnej porze – ja wciąż trafiam na kartkę "pączki sprzedane". Po południu nie ma tam po co jechać.

  11. uwielbiam pączki z Górczewskiej! kiedyś mijałam tą cukiernie w drodze do pracy.. ach, to były czasy 😀

  12. Agnieszka pisze:

    Zdjęcie dumnego Klienta, dzielnie prezentującego łupy jest najlepsze 😉

  13. Jak wspomniałam na FB, byłam tam raz, kupiłam 1 pączka, zachęcona mega zachwytami dookoła. Ogólnie nie jestem fanką smażonych pączków, oponek, churros itp., ale mam w pamięci pączki, które robiła moja babcia, więc dałam im szansę. Pączek był dość suchy, dżemu miał mało i wyszłam totalnie rozczarowana. Może to wynikało z tego, że byłam późnym popołudniem a on był jakiś przedpołudniowy, nie wiem. Kilka razy jadłam pączki na Chmielnej i smakowały mi o wiele bardziej.

  14. andzinkas pisze:

    O nie nie nie! Protestuje! Teraz takie wpisy, kiedy ja musiałam całkiem odrzucić wszystko co słodkie i pszeniczne…
    O jakie piękne te pączki <3

  15. Travellerka pisze:

    Ale mi się teraz chce paczka…

  16. Uwielbiam pączki, ale z pudrem nie z lukrem i oczywiście raz na jakiś czas:)

  17. Piękna historia tego miejsca. A co do samych pączków… Mam koleżankę z wczesnych lat dziecinnych, która na początku podstawówki wyemigrowała z rodzicami do Niemiec. Do Polski przyjeżdżali w miarę regularnie, 2 razy w roku. Ja o ich przyjazdach zawsze wiedziałam wcześniej bo bardzo blisko się przyjaźniłyśmy. Za każdym razem prosiła mnie żeby jej kupić kilka sztuk świeżych pączków, że jak przyjechała na miejsce, to było to pierwsze co jadła 🙂 Nie rozumiałam tego pączkowego fenomenu bo przecież co to za problem? W Polsce wtedy jeszcze za dużo w sklepach nie było, a na zachodzie bajgle, donuty i inne cuda. Ale nie niestety, polskie pączki nie do zdobycia. Dopiero po wyjeździe zrozumiałam o co z tymi pączuchami chodziło… Bo właściwie można je dostać. Pakowane po 10 sztuk w plastikowych pojemnikach, równiuteńkie, przyprószone cukrem pudrem… Tylko że w środku zamiast miąższu jest wata, nadzienie koło dżemu czy konfitury nawet nie stało, nie wspominając o aromatach czy smaku tego "czegoś". Tęsknię za pączkami ogromnie i robię podobnie jak moja przyjaciółka 20 lat temu. Jak tylko przekraczam polską granicę gnam po nie 🙂
    W przyszłym tygodniu będę piekła w domu bo w zeszłym roku dostałam świetny przepis od koleżanki. Testowałam, były prawie tak dobre jak ze sklepu. Ale jak mawiają, na bezrybiu i rak ryba!

  18. Anonimowy pisze:

    Miejsce daje dużo nadziei, kupowałam tam pączki dwukrotnie i za każdym razem mi nie smakowały!…:( tyle oczekiwań i niestety..

  19. mopswkuchni pisze:

    Uwielbiam takie firmy z duszą i historią, jak będę w Warszawie, to chętnie odwiedzę tę wspaniałą cukiernię.

  20. EM KB pisze:

    No nie…I znowu mi się pączki po nocach będą śnić! 😉

  21. Lech pisze:

    Edith, będąc w Warszawie dość często, zauważam jak bardzo nie doceniamy kulinarnych specjałów Stolicy.
    Pączki już wspomniałaś.
    Stolica ma też, wyśmienity chleb, smaczne wędliny, najlepszy chrzan Rębka,
    ale chyba najbardziej spektakularnym ( dla mnie przykładem) jest makowiec.
    Swego czasu najlepszy jaki jadłem przynosiła koleżanka z cukierni sejmowej.
    Teraz nie wiem gdzie taki prawdziwy warszawski makowiec można dostać ?

    • Madame Edith pisze:

      Leszku,
      powiem szczerze, że nigdy nie kupowałam makowca w sklepie w Warszawie! Kiedyś za to bardzo lubiłam ciastko makowe od Bliklego, bo było pyszne (na kruchym spodzie z bardzo grubą warstwą maku). Dawno tam jednak nie byłam, więc nie wiem, czy nadal jest w ofercie, ale być może pojawia się tylko w okolicy Bożego Narodzenia.
      Uważam, że dobre wypieki w Warszawie ma Lukullus oraz Batida – chodzę tam sporadycznie, ale czasami jak nie chce mi się piec całej blachy, to wstępuję po kawałek ciasta i są wspaniałe. Nie obiecam jednak, że na 100% w stałej ofercie mają dobre strucle, bo niestety nigdy się za nimi nie rozglądałam.

      Serdecznie Cię pozdrawiam,
      E.

    • Anonimowy pisze:

      dla mnie jeśli makowiec to domowy z cukierni PEREŁKA ul.Graniczna4

  22. Anonimowy pisze:

    Już się nie mogę doczekać kiedy będę miała chwilę aby odwiedzić to miejsce…

  23. gin pisze:

    Cudowne miejsce 🙂

  24. suasica pisze:

    O, jaka szkoda że w kategorii "Tłusty Czwartek" Madame Edith nie serwuje własnego sprawdzonego przepisu na pączki. Będę musiała wypróbować coś w ciemno a jako backup edithowa babka wielkanocna 🙂

    • Madame Edith pisze:

      Suasico,

      niestety pączków nie robię, bo nie miałby ich kto zjeść – wraz z Monsieur jemy je tylko raz w roku i w dodatku w bardzo ograniczonej liczbie 1-2 sztuk na głowę 😉
      Jak ktoregoś dnia najdzie nas ochota na pączkowe obżarstwo wtedy zrobię je z przepisu mojej Babci i dodam oczywiście na bloga. Tymczasem do Twojej dyspozycji są inne przepisy na tłustoczwartkowe pyszności: hiszpańskie churros oraz faworki 🙂

      Serdecznie pozdrawiam,
      E.

  25. Basia pisze:

    Bardzo mi sie podoba opis tego miejsca a poniewaz mieszkam blisko to czasem nie tylko w Tłusty Czwartek tam zagladalam 🙂
    Ale najfajniesze bylo, ze jak spacerowalam tam z wozkiem i moja malutka coreczka i stanelam przy drzwiach (bo jest tam maly stopien i nie da rady wejsc z wozkiem) to przemila Pani z pracowni wychodzila do mnie zebym mogla kupic pączka i nie zostawiac dzidzi. Bylo to wspaniale bo nigdy nie zostawilabym corki przed sklepem i gdyby nie bardzo mila obsluga to bym nie miala dostepu do pysznych pączkow! Tym bardziej polecam to miejsce!!

  26. GYM pisze:

    Na pierwszym zdjęciu 8 pączków – zjadł bym to na raz 🙂 Ale muszę poczekać na następny tłusty czwartek :/

  27. Anonimowy pisze:

    Kiedyś w Tłusty Czwartek można było podobno zakupić maksymalnie 10 sztuk dlatego wybierano się do pracowni całymi rodzinami. Teraz w Tłusty Czwartek trzeba się uzbroić w cierpliwość takie są kolejki ale czego się nie robi dla pysznych pączków 🙂

  28. Anonimowy pisze:

    Robiłem tam zakupy z babcią i mamą jeszcze przed 1980tym rokiem – mieszkałem vv okolicy. Szkoda tylko że vvymienili stolarkę, bo tak to vvszystko zostało po staremu. Szkoda też że vvłaścicielki (babcia i mama obecnej vvłaścicielki) odeszły z tego śvviata.

  29. To są najlepsze pączki, jakie miałam przyjemność jeść w Warszawie,
    w tłusty czwartek nigdy nie kupowałam bo kolejka była tak długa, że 30-40 min się stało, ale warto jest ten kto nie próbował musi koniecznie się tam wybrać

  30. Najlepsze pączki jakie jadłam i nie pisze dlatego, że mam na nazwisko Zagoździńska 🙂 Warto stać kilka godzin w kolejce po takie pączki.

  31. TheQualietta pisze:

    Pączki z Górczewskiej to najlepsze pączki świata i zdania nie zmienię!
    Dla mnie to też wspomnienie wszystkich Tłustych Czwartków z dzieciństwa i godzin wystanych w kolejkach. Żałuję, że po przeprowadzce zupełnie mi nie po drodze do cukierni Zagoździńskiego, bo z chęcią wróciłabym do ich smaku.
    Ach pamiętam takie świeżutkie, jeszcze ciepłe, z pysznym lukrem…
    Dziękuję za ten wpis i pozdrawiam 🙂

    • Madame Edith pisze:

      TheQualietta,
      Żeby pojechać po te pączku muszę przejrchać całe miasto. W dni robicze nie ma na to szans zwłaszcza, że zamykają o różnych porach. Jednak raz na kilka miesięcy, ze dwa razy do roku, zaglądam do cukierni w soboty. Wtedy jest dość luźno.
      Serdeczności,
      E.

  32. Anonimowy pisze:

    Pierwszy raz jadłem pączki z górczewskiej w latach 80-tych, istnieją dla mnie od zawsze 😉 pamiętam jak w podstawówce bodajże w roku 1988 albo w 1989 wpuścili naszą klasę na zaplecze żebyśmy zobaczyli jak wyrabiają pączki, niezły "wypas" dla takich małych ludków…teraz ponad 1000 km od domu 25 lat później wielokrotnie nachodzi mnie ochota aby "pochłaniać" ich wypieki….dla mnie to nie jest zwykły pączek, to smak przeszłości, dzieciństwa, towarzyszący mi od wielu lat, i niezmieniony przez te wszytskie lata co jest niezwykłe….ci którzy mają okazję zakupić te wypieki na codzień być może nie są w stanie docenić ich innych walorów poza smakowymi…..dla mnie to jak przeniesienie się w czasie i spotkanie z tymi których już nie ma lub z tymi, którzy są jeszcze ale w wersji sprzed ponad 20 lat…..do zobaczenia wkrótce w cukierni 😉

    • Madame Edith pisze:

      Drogi Czytelniku,
      Ogromnie dziękuję za tę historię!
      Właśnie dla takich komentarzy jak Twój warto prowadzić bloga i pisać o tak niezwykłych miejscach.
      Serdecznie pozdrawiam,
      E.

  33. Hala pisze:

    Co za klimat… I te pakuneczki takie piękne. . Sztuka po prostu!! Aż żal, że do stolicy tak daleko 😉

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

Tutaj możesz dodać zdjęcie do komentarza

Pracownia Cukiernicza Zagoździński
Moja ocena [1]: 4
Rodzaj kuchni: pączki
Przedział‚ cenowy: 2,20
Górczewska 15, Warszawa
Zobacz na Mapach Google
@MadameEdith on Instagram